Worden wie je bent *


Een eenvoudige opdracht of voornemen. Is het werkelijk zo eenvoudig, is het werkelijk eenvoudig te worden wie je bent?

Sommigen zeggen wel dat de mens als onbeschreven blad te wereld komt: onschuldig, vredelievend, het leven nemend zoals het is. En als baby, peuter en kleuter heb je ook niet veel keus, je neemt het leven zoals het is, zoals het zich voor je aandient.

En is die keuze dan een vrije keuze, zou je het leven nog steeds zo nemen als je ouder bent en de keuze krijgt? Of zou je op een ander manier in dat leven staan, de dingen anders benaderen, je omringen met andere mensen en je bezig houden met andere zaken? Zou je anders worden dan wie je nu bent?

De basis die we meekrijgen

We groeien allemaal op in het gezin waarin we geboren of waarin we geadopteerd worden. En uit die tijd nemen we dingen mee als waarden, normen, en opdrachten die al dan niet uitgesproken worden. Ik vraag wel eens aan mensen wat er op het tegeltje boven de schoorsteen stond bij hun thuis en in veel van de antwoorden komen die onuitgesproken opdrachten naar voren. Je staat er niet bij stil, het is zoals jij de dingen kent, zoals het bij jullie thuis ging en misschien nog gaat. En als je broers of zussen hebt dan heb je onderling geen woorden nodig om dat uit te leggen. Je weet hoe het was, jullie weten hoe het is. Sterker nog, soms heb je er geen woorden voor. Het is de situatie waarin je kwam voordat je woorden kende, hoe kun je dan later nog woorden geven aan die eerste indruk?

Als we ouder worden en naar school gaan komen daar nog wat opdrachten bij die je meeneemt voor jezelf op de verdere weg in je leven en ook die zakken naar een onderbewustzijn en vormen samen met wat er als was de basis van waaruit je leeft. Dat is de manier waarop jij dingen doet, waarop jij over dingen denkt. En bepaalde situaties later in je leven worden nog steeds tegen dat tegeltje of tegen die opdrachten afgezet.

Een veel gehoorde spreuk is “doe maar normaal dan doe je gek genoeg”. En niet dat je daaruit leert dat je aanleg hebt om gek te worden maar wel dat je je nek niet zo makkelijk uitsteekt om de dingen anders te doen. Je steekt je kop niet boven het maaiveld uit. En wat te denken van “als je voor een dubbeltje geboren bent zul je nooit een kwartje zijn”, hoe vind je die?

De basis die we doorgeven

Omdat de meesten van ons niet alleen willen blijven in hun leven zoek je een partner, iemand met wie je je leven wil delen en met wie je misschien wel een gezin wil stichten, in welke vorm dan ook. En wat doe je dan? Hang je dan een ander tegeltje op? Hang je het tegeltje van je partner’s gezin van herkomst op, of blijft het je eigen tegeltje? Of maken jullie een nieuwe tekst, een tekst waarin misschien de twee samengevoegd worden. Het kan allemaal. Je doet het onbewust, en je leeft het onbewust.

Bij sommigen is het zo dat ze zich niet lekker voelen bij dat tegeltje. Omdat ze zich er niet in herkennen of omdat ze zich er tegen verzetten vanwege hun eigen spreuk die er niet bij past. Hoe gaat het met jouw of jullie kinderen? Hoe worden zij wie ze zijn?

Holle vaten klinken het hardst.

Uiteindelijk vinden we een manier waarop we onze carrière inhoud geven, we gaan bij een organisatie werken of we starten een eigen onderneming.

En in een aantal gevallen gaat er na verloop van tijd iets schuren, je voelt dat er iets niet klopt maar je weet niet wat het is. Je kunt het ook geen woorden geven, het is er gewoon. Een gevoel van beklemming, van niet weten, van twijfel, van verdriet, van boosheid, …..

Zo kwam onlangs een cliënt bij me die zich op een doodlopende weg in zijn carrière zag aankomen. Er was geen uitdaging meer, zijn energie was laag en hij had geen zin meer in de dingen op zijn werk. Het was inmiddels al zo ver dat hij er aan dacht om van baan te veranderen, wat hij dan wilde gaan doen was nog niet duidelijk maar waar hij nu zat, nee dat kon echt niet meer. Hij is werkzaam als manager in een bedrijf dat concepten op het gebied van leefomgevingen creëert, hij is architect.

Hij kwam ook in conflicten met zijn medewerkers en met zijn directie, en waren momenten waarop hij zichzelf niet herkende in hoe hij de situatie aanpakte. In zijn eigen woorden: “ik ben soms gewoon de weg kwijt”.

We spraken over bepaalde situaties in zijn werk en in de contacten tussen hem en zijn medewerkers. Ik voelde in zijn reactie en in hoe hij de dingen onder woorden bracht dat er een andere laag was in zijn aanwezigheid. Ik kreeg het gevoel alsof er een ontevreden jongetje tegenover me zat die in mij niet een coach zag maar een soort vader waartegen hij zijn gal aan het spuwen was. Ik vroeg hem naar het tegeltje op de schoorsteen bij zijn ouders en na enig denken kwam daaruit: “holle vaten klinken het hardst”.

Het bleek dat de betekenis van deze kreet in zijn eigen basis er in lag dat praten niet veel oplevert, doen is belangrijk, dingen maken, realiseren. Zo ziet hij zijn vak ook, mooie gebouwen ontwerpen die duurzaam afgestemd zijn op het gebruik en de omgeving waarin ze komen te staan.

Maar samen creatieve dingen bedenken, dat was niet echt zijn ding. Hij vond het allemaal langdradig en dacht uiteindelijk dat iedereen tegen hem was. Zijn plannen werden niet meer zonder meer geaccepteerd, wat ook te maken had met de economische situatie natuurlijk maar collega’s hadden er geen last van.

Na enige tijd kwam hij erachter dat hij ook een tegeltje op de muur van zijn kantoor had opgehangen. Figuurlijk weliswaar maar alle situaties in zijn werk werden tegen het licht gehouden van dat tegeltje waarop staat: “holle vaten klinken het hardst”.

Terug naar huis, of een eigen leven

En zo kwam deze cliënt erachter dat hij op de zoektocht naar zijn eigen toekomst de weg terug naar zijn ouderlijk huis had genomen. Hij had alle opdrachten die hij van huis uit meekreeg meegenomen en in gedachten het tegeltje dat van zijn ouder was meegenomen naar zijn kantoor. Hij leefde dat tegeltje, hij leefde het leven van zijn ouders op kantoor.

Hij heeft inmiddels besloten dat hij een eigen tekst wil maken. En die gaat ie dan ook werkelijk ophangen. Ik ben benieuwd wie hij uiteindelijk wordt, we zien elkaar binnenkort weer en dan vertelt hij het me.

* “word wie je bent!”, een spreuk van Matthias Kroeger die ik onlangs las in een artikel over hoe mensen de weg van hun leven bewandelen en elkaar daar tegenkomen .

Over Eric de Waard | deWaardcoaching

Ik begeleid particulieren en professionals bij vraagstukken op het gebied van persoonlijke en professionele ontwikkeling en bij organisatievraagstukken. Kijk voor meer informatie op www.dewaardcoaching.nl
Dit bericht werd geplaatst in Mens en organisatie en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Worden wie je bent *

  1. Hoi Eric,
    Leuk, je blog. Ik was (gelukkig) al vroeg eigenwijs en ben dat tot nu toe altijd gebleven. Voelde me dan ook altijd erg aangesproken door de tekst “onderzoek alles en behoud het goede”. Kwam die niet uit de Bijbel? Heb ik toch nog wat opgestoken vroeger…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s