De schaduw van het bestaan


Liefde wordt vaak in verband gebracht met wit en met licht, eigenlijk nooit met zwart en donker. Zo is de kleur van een bruidskleed meestal wit.

Wit en licht wordt ook gezien als schoon en onaangeroerd, zelfs een onbeschreven blad is voor de meeste mensen…. wit.

Wat we vergeten is dat er dank zij licht ook schaduw is. Schaduw die ons op een zonovergoten dag zo heerlijk verkoeling geeft, ons beschermd tegen een teveel aan licht, tegen verbranding door het licht van de zon. Schaduw die de felheid tempert en onze ogen rust geeft, de schaduw die ons zicht weer helder maakt in het felle licht van de zon.

En onze eigen schaduw, die ons hele leven met ons meereist. Volop zichtbaar in het licht en minder zichtbaar in het donker maar altijd aanwezig. Zij aan zij zal je schaduw je geheimen niet verklappen en altijd naar je luisteren zonder enig oordeel. Kun je je een beter luisterend oor voorstellen?

Schaduw is ook ons deel dat we moeilijk kunnen aanraken. Mijn poezen lopen wel eens speels achter schaduwen aan en ook kinderen spelen met schaduw, ze springen achter hun eigen schaduw aan alsof ze “tikkertje” spelen. Heerlijk om te zien.

Iets dat we niet kunnen aanraken kan ook bedreigend zijn, het maakt ons klein en bang. We kijken dan ook liever weg van onze schaduw. We zouden soms zelfs willen dat ie er niet is.

Liefde wordt vaak in verband gebracht met wit en licht. En het bewijs dat de liefde en het licht op ons straalt is de schaduw die zich uitstrekt in het verlengde van die stralen. Je staat er tussen in. Tussen het licht, de liefde en de schaduw. Waarom? Omdat je bestaat.

Want zolang je schaduw ziet is er licht, zo lang is er liefde. En zo lang er licht is, en zolang er liefde is, zolang is er bestaan.

Advertentie
Geplaatst in Mensen onder elkaar | Tags: , , | Een reactie plaatsen

De Ikken in ons allemaal


Jij hoort er niet bij!

“Ik ben het helemaal zat met je, jij doet altijd de dingen verkeerd, en weet je wat het ergste is? iedereen ziet het, iedereen ziet dat je het fout doet en dat je het niet kunt, jij bent een sukkel, een loser. En ik luister ook niet naar je excuses waarom het fout gaat, want je kunt zeggen wat je wil, ik geloof je tóch niet, jij, jij …… Grrrr!!!!

En nu kan je wel zielig gaan zitten doen, jezelf klein maken en weglopen voor wat je gedaan hebt, het maakt allemaal niet uit. Je bent het zelfs niet waard naar te luisteren of te kijken. Niemand voelt de behoefte om jou te helpen, je hoort er gewoon niet bij. En kijk maar naar de anderen, hoe ze op je reageren. Ze zien je niet staan en ze zullen je niet geloven. Jij hoort er niet bij, hoor je?”

Herken je deze monoloog, deze tirade?

Herken je het gevoel dat er op volgt? Het gevoel van jezelf helemaal opblazen en jezelf verkrampen? Het gevoel van het bijna machteloos zijn je tranen tegen te houden? Het gevoel misschien zelfs wel jezelf te verbieden om verdrietig te zijn om wat je fout gedaan hebt? Herken je het?

Het eerste verhaal is echter geen monoloog, het is geen eenrichtingsverkeer. Er is namelijk altijd een ontvanger, er is altijd iemand of iets aan de andere kant. Niemand zal iets zeggen zonder daarmee een ander of iets anders te willen bereiken. Alleen de andere kant is in het verhaal ook onbelicht, het mag er ook niet zijn van de (kwade) spreker: “jij hoort er niet bij“.

Maar wie is dan die ander? Wat is die andere kant?

Inmiddels zal je het al wel begrepen hebben, je bent het zélf, jij bent béide kanten. Je kent ze alleen nog niet allebei even goed. Daarom het volgende verhaaltje:

Ze komen wél hoor.

We zitten op een bankje in het park. We hebben afgesproken dat we hier om half zes zouden zijn en dat we dan allemaal samen naar het restaurant gaan in de stad. Het duurt en duurt en rond ongeveer zes uur zegt het kleine kind naast me: “Ik denk niet dat ze nog komen, ze hebben vast geen zin om met ons te gaan eten, zullen we maar weer naar huis gaan? Ik wil naar huis!  Ze komen toch niet!, Kom, we gaan

“Nee hoor”, antwoord ik stil, zacht en vriendelijk, “ze komen wel, ze hebben vast vertraging of ze staan in de file. En bovendien is het juist ontzettend leuk om met ons allen te eten. Waarom zouden ze gaan eten met mensen die niet gezellig zijn, nee joh, ze komen echt, geloof me. En bovendien, het is dubbel feest want vandaag ben jij erbij en jij bent gewoon hartstikke leuk gezelschap en dus we gaan er een knalfuif van maken! Wacht maar eens af, het wordt feest!”

De Ikken in ons

En zo zit ik nog even op het bankje in mezelf met mijn kleine Ik te praten, hem aandacht te geven en aardig en lief voor hem te zijn.

Dat heeft elk kind namelijk nodig: liefde en aandacht. En omdat het kind in ons altijd blijft bestaan moeten we ons ervan bewust zijn dat ook de aandacht en de liefde voor dat kind altijd gevoed blijft.

We hebben allemaal meerdere “Ikken” ins ons, we bestaan allemaal uit meerdere Ikken.

Het eerste verhaal is denk ik voor meer mensen herkenbaar dan het tweede. Voor sommigen klinkt het tweede misschien zelfs een beetje vreemd. En dat is het niet!

Want het tweede is het belangrijkste verhaal, het tweede is het verhaal van de liefde, het verhaal van de liefde voor het kind. Een kind wordt groot met liefde en blijft klein zonder liefde, het groeit niet zonder liefde maar het zal er altijd naar smachten.

En als je het eerste verhaal herkent bij jezelf, in één of andere vorm?

Bedenk dan dat dát het verhaal is van de kritische vader of moeder die ook in jou zit, als één van die Ikken die in je leven. Het is de kritische ouder die altijd zegt dat het niet genoeg is wat je doet, die altijd bevestigt dat je het allemaal niet kunt. Waarvoor je het eigenlijk nooit goed kunt doen.

En als je het herkent, dan is het moment gekomen om het tweede verhaal te beléven. Het verhaal van de voedende ouder, de ouder die het kind steunt en die zegt dat het erbij mag horen en dat wat het doet goed is, dat jij het kunt. Want ook die ouder is in ons allemaal. Het is de ouder die de behoefte van het kind in ons (her)kent en die het kind voedt. En door deze voeding zal het kind in ons groeien, niet letterlijk maar groeien in termen van geluk.

Oefening baart kunst

Probeer het eens met een simpele oefening. Neem ’s ochtends als je voor de spiegel staat in de badkamer een moment tijd voor jezelf, kijk jezelf eens diep in je ogen. En zeg dan:

Hé, wat leuk je weer te zien, ik ben blij dat je er bent, we gaan er een leuke dag van maken“.

En na een tijdje, als je “geoefend” raakt in het jezelf voeden op deze manier, dan mag je er nog bij zeggen “ik hou van je, je bent het waard om van te houden“.

Uiteindelijk is deze laatste zin de uitdaging maar begin eenvoudig, maak het jezelf niet te “moeilijk”, wees mild voor jezelf, mild voor het kind in jou,

en heb een fijne dag!

Geplaatst in Mensen onder elkaar | Tags: , , , , | 3 reacties

Een goed woordje over kwaad


Bij ons is alles goed, we leven in harmonie en we hebben nooit ruzie, ook nooit gehad trouwens. Als we een verschil van mening hebben gaan we om tafel en praten dan net zo lang tot we eruit zijn. Wij respecteren elkaars mening als ontwikkelde, verstandige en volwassen mensen. Ruzie maken en kwaad zijn op elkaar is zó verloren energie, dat is voor ontwikkelde mensen niet gepast vinden we allebei. Als je kwaad wordt weet je ook niet wat je zegt en kun je niet helder denken en dan zeg je dingen waar je spijt van krijgt. Nee, kwaad worden maakt alleen maar stuk.”

We worden als kind opgevoed met goed en kwaad. De normen en waarden van de omgeving waarin we groot groeien vormen het kader waarbinnen Goed past en Kwaad niet. Kwaad doet niet mee! Het mag er niet zijn.

En zo goed en zo kwaad als het kan worden we ons er langzaam van bewust dat we soms moeten relativeren, soms kunnen relativeren, soms is het niet alleen goed en niet alleen kwaad. We ontdekken dat er ruimte is tussen goed en kwaad. Dat we er als het ware tussenin kunnen staan, of er gewoon tussenin zijn. En dat we dan naar beide kanten kunnen kijken, dat we ze beide kunnen zien, horen en ook voelen. Ze doen allebei mee.

Net zoals er alleen maar licht is omdat er ook donker is en er wit is omdat er ook zwart is, bestaat er geen goed zonder kwaad en er bestaat geen kwaad zonder goed. Ze horen er gewoon bij, ze horen zó bij ons, elk aan één kant, met ons er tussen in.
En we kunnen ze beide ook goed gebruiken, soms heb je goed nodig en soms kwaad. Soms is het nodig om even lekker kwaad te zijn, het lucht op en het ruimt óók wel lekker, het maakt ruimer en het maakt duidelijk waar de grens ligt die het mijne naast het jouwe staande houdt.
En daarná? dan hebben we het goed weer nodig, om alles weer goed te maken, goed met elkaar, goed voor elkaar, voor jezelf, gewoon Goed!

Geplaatst in Mensen onder elkaar | Tags: , , , , | 4 reacties

Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen en Duurzaamheid: mooie marketing of gewoon doen?


Doelen die onderscheiden

De termen Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen en Duurzaamheid zijn erg in.

Je hoort mensen ook wel zeggen dat het een hype is, maar als de ene hype de andere direct volgt, volstaat het ook met te zeggen “het is in”, zo lijkt me.

Oh ja, voordat ik het vergeet: veel ondernemingen hebben zich tot doel gesteld hun “Footprint” op deze aarde te verminderen. Dit als onderdeel overigens van de doelen MVO of Duurzaamheid. Niet iets extra’s dus maar als onderdeel van..

“Footprint”, ook een mooi woord, toch? Om uitdrukking te geven aan de hoeveelheid belasting die je met datgene wat je doet oplegt aan je omgeving, wat je als afval achterlaat bijvoorbeeld, of als leegstand, bij een nieuwe huisvesting die beter aansluit op je imago, of doelgroep…

Het zijn “nieuwe” doelen waar bedrijven zich mee willen onderscheiden, waar ze zich op willen voorstaan als het erop aankomt, “Kijk, wij zijn MVO en wij produceren Duurzaam” “Kijk eens naar onze Footprint, die wordt steeds kleiner”. Goeie ambities!….. maar..

Wat is nieuw?

Wat me de laatste tijd bezighoudt is de vraag wat het bijzondere aan MVO, Duurzaamheid en reducing Footprints nu eigenlijk is. Het lijkt wel alsof we een hele economie aan het opzetten zijn rondom deze thema’s. En het is niet dat ik daar een oordeel over heb, ik vraag me alleen af waarom deze vraag eerst de laatste tijd zo actueel is. Natuurlijk spelen zaken als klimaatverandering en zorg voor het milieu een rol maar waar is de term “goed huisvaderschap” en “goed koopmanschap” gebleven. Daar hebben we toch ook wel ooit iets over geleerd? En was dat niet Maatschappelijk Verantwoord en Duurzaam ondernemen?

Zorgen voor

Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen is volgens mij niets anders dan zorgen voor je omgeving opdat die er beter van wordt, of in ieder geval niet slechter. Overigens wel een serieuze ambitie, maar moet het niet gewoon doen?

Alle ingrediënten: mensen, milieu, winst/waarde, zijn daar belangrijke onderdelen van. En niet alleen voor vandaag, maar ook voor morgen (en daarmee is het duurzaam, lijkt me).

We doen dat ook in ons gezin, in onze familie en vriendenkring. We zorgen voor elkaar. We zorgen voor elkaar opdat de omgeving waarin we leven en werken er beter op wordt of prettig en leefbaar blijft. We beschermen elkaar ook in die contexten, we beschermen elkaar en onze omgeving.

En misschien zit dáár wel iets waardoor het noodzakelijk is om aparte doelstellingen te formuleren zoals MVO en Duurzaamheid. Want waar zorgen we voor? In welke omgeving zorgen we voor wie?

Uitstapje naar een parallelle wereld

Mij helpt het altijd om in complexe situaties de schakeling te maken naar een parallelle wereld. Dus dat doe ik hier ook even, en die wereld zoek ik dan niet ver weg, lekker dichtbij dus.

Wanneer we in onze eigen omgeving, bijvoorbeeld ons gezin leven zorgen we ervoor dat het daar goed gaat. We zorgen dat er voldoende veiligheid, liefde en voeding is. En ook plezier, plezier met elkaar dingen te doen, te ondernemen zelfs.

Een fijne en veilige haven waarin we gelukkig met elkaar kunnen leven en onze kinderen kunnen laten opgroeien. En dan ook met de doelstelling om het voor onze kinderen ook morgen nog goed te laten zijn. Dat willen de meeste ouders: dat het hun kinderen minimaal een klein stukje beter gaat dan dat het henzelf gaat. We noemen dat liefde.

Wij en de ander, zorgen vóór en rekening houden mét.

Maar zorgen we als we in onze eigen gezin zijn ook voor anderen buiten ons gezin? En omdat zorgen voor misschien een te groot woord is kunnen we dan beginnen met de vraag: Houden we rekening met de ander? Houden we rekening met de omgeving direct buiten de onze?

Tot zover de parallelle wereld, terug naar af.

Maatschappelijk verantwoord ondernemen, hoe doe je dat?

We wonen met ons allen steeds dichter bij elkaar, spreekwoordelijk óp elkaar en het lijkt alsof er een tegenovergestelde beweging ontstaat in de onderlinge relaties en de onderlinge zorg voor elkaar, het lijkt alsof we steeds verder van elkaar af komen te staan, steeds minder oog hebben voor elkaars omgeving, elkaarsbelang.

Als mens, als ondernemer, als werkgever, als werknemer, als…..

Maatschappelijk ondernemen begint met maatschappelijk verantwoord leven, leven waarin je rekening houdt met elkaar, met elkaars omgeving, met elkaars belang.

En dat rekening houden met elkaar kan alleen als je elkaars belang kent, als je weet wat de ander nodig heeft. Niet ten koste van elkaar en niet per se ten gunste van elkaar maar gewoon eerst naast elkaar.

Probeer dat eens een tijdje, daar heb je geen MVO budget voor nodig, alleen oprecht de intentie en de belangstelling voor elkaar. Meer niet.

Ga jij morgen Maatschappelijk Verantwoord Opstaan, ben jij MVO?

Geplaatst in Mens en organisatie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Draagkracht


Wij gaan deze week naar “ons” winterdorp in de Alpen en omdat ik vorig jaar voor een gesloten deur stond bij een aardige cadeauwinkel daar ben ik dit jaar in Nederland een cadeautje gaan kopen voor m’n lief.

Eenmaal in de winkelstraten van de stad aangekomen valt mijn oog op de enorme draagkracht van de mensen.

Ondanks tegenvallende economische berichten, een “crisis” die naar zeggen niet aan ons voorbij wil gaan, het klimaat dat ons parten speelt omdat we naar zeggen, en ik geloof dat zeker, meer dan 150% van wat deze aarde ons per jaar kan leveren gebruiken, verbruiken, opeten en weggooien… ondanks al deze dingen is de draagkracht van de mensen kennelijk groter dan die van Moeder Aarde.

Deze draagkracht zie ik bewezen in de hoeveelheid tassen die mensen meetorsen uit de winkels, de gladde winkelstraten trotserend richting de overvolle parkeergarages. En zelfs op de fiets en scooter kan een enorme hoeveelheid bagage geladen worden. Het valt me op en het verwondert me ook.

Wat is er aan de hand? Wat doen we met al onze goede voornemens om toch vooral maatschappelijk verantwoord en milieubewust te werken en te leven? Wat doen we?

Ik loop langs de etalages en zie enorme beeldschermen van televisies die een nog groter beeld geven dan een gemiddeld huiskamerraam.

De nieuwste telefoon is uit en dus moet de oude die ik een paar maanden geleden gekocht heb vervangen worden?

Winterjassen van vorig jaar kunnen écht niet meer, stel je voor dat we die kleur nog zien. Nee! de laatste mode is de norm. Ik kijk naar mijn oude groene “staljas” en twijfel een moment.

Australische Uggs zijn hét en als je dacht dat je die schneefähige schoenen van vorig jaar nog kunt dragen zit je er toch behoorlijk naast, Sukkel!!

Warenhuizen puilen uit, prachtige displays verleiden ons tot consumeren, die ons verleiden tot graaien, heerlijke geuren lokken je naar binnen. Geuren die tot de verbeelding spreken, een verlangen oproepen dat omgezet moet worden in kopen om uiteindelijk al die heerlijkheid mee naar huis te kunnen nemen. Heerlijkheid…?

Een paar weken geleden zei ik thuis: “Ik heb een plan, een goed plan!: we doen elke dag per persoon een euromunt in een plastic zak, een grijze plastic zak. Dat levert dan na een aantal weken een mooi bedrag op”, hoopvolle blikken waren op mij gericht, verlangend naar het mooie idee dat ik zo dadelijk uiteen zou vouwen, een idee tot aanschaf van iets moois, voor in huis of … wat dan ook. “En als er dan een aantal weken voorbij is gooien we die zak in de grijze container en zetten deze aan de straat. En na een paar uur gaan we klagen dat de ophaaldienst nog niet is geweest om de container te legen”.

“Okay!, het is nu formeel vastgesteld, diagnose helder, je bent gek geworden!”.

Een logische reactie? “welnee…”, begin ik mijn verdediging tegen een mogelijk voorgestelde gedwongen opname, “nee… mijn plan is juist enorm maatschappelijk verantwoord en milieubewust. We gooien het geld weg en besparen ons brandstofkosten om naar de winkels te rijden, we hoeven niet eindeloos door de stad te dolen om onze keuzevrijheden te overwinnen, we hoeven de dingen die we in vorige seizoenen  kochten niet meer weg te gooien omdat ze niet meer passen in het modebeeld dat anderen hebben. Allemaal besparingen die zorgen voor een mindere belasting van het milieu, die de draagkracht van Moeder Aarde minder ondermijnen.”

En met die herinnering in mijn hoofd en met een brede glimlach op mijn gezicht loop ik verder. En terwijl iedereen denkt dat ik naar hen lach denk ik in mezelf: “Ach, er kan nog wel een tasje bij, kunt u vast wel dragen……”

Mooie dagen gewenst, heb het goed met allen die je dierbaar zijn!

 

Ik vind het leuk als je een reactie op deze blog achterlaat!

Geplaatst in Mensen onder elkaar | Tags: , , | 1 reactie

Ben jij de nieuwe leider?


Leiderschap wordt in zo ongeveer alle managementbladen en op ieder zichzelf respecterend seminar genoemd. Vaak wordt dan gesteld dat we toe zijn aan nieuw leiderschap. Paul de Blot noemde het bijvoorbeeld onlangs nog op de energiedag van de MKBkr8 centrale: “Er zijn al honderden boeken over leiderschap geschreven, maar wat is leiderschap? Is er leiderschap?”. Goeie vraag, maar helaas ook geen antwoord.

Zelf loop ik ook al een tijd met de vraag welk leiderschap er in de toekomst zal zijn, en waaraan we het dan zullen herkennen?, dat nieuwe leiderschap. Er zijn ook steeds vaker momenten dat ik denk “Joh, kijk om je heen, dan kun je het zien, want het is er al, het nieuwe leiderschap, het gebeurt voor je eigen ogen!”.

  • Het is mijn cliënt die na lang zoeken naar de baan die bij hem past uiteindelijk de stap durft te zetten en een eigen bedrijf opricht, zijn passie volgt.
  • Het is mijn buurvrouw, die in het bedrijf waar ze directie over voert haar managers verantwoordelijkheid geeft haar businessplan te beoordelen.
  • Het is de manager die zijn medewerker persoonlijk feliciteert met het diploma van diens dochter.
  • Het is het managementteam dat de organisatie deelgenoot maakt van haar plannen en verantwoording aflegt over het gerealiseerde werkgeverschap aan de medewerkers.
  • Het is de organisatie die samenwerkingsverbanden aangaat met de medewerkers in plaats van transacties met hen sluit waarbij de geleverde prestatie wordt afbetaald met een strak onderhandelde prijs, salaris genoemd.

Leiderschap is de herkenning van het goede in de ander vanuit je eigen oprechte intenties. Leiderschap is dát herkennen wat jezelf niet of onvoldoende hebt en wat nodig is voor de realisatie van je droom, voor het bereiken van je doel, voor het volmaken van je plan, voor het voeren van je business én het kunnen verleiden van mensen zodat ze aan jouw doel meewerken, elkaar te volgen in het realiseren van je plannen, van jullie plannen.

Het is dan ook het de ander laten delen in het succes dat je in hem ziet. Iemand laten delen in zijn eigen succes dat jij mede mogelijk maakt voor hem en hij voor jou, alléén was het jullie niet gelukt! Alleen was het jou niet gelukt.

Wie zei het ook al weer: “TEAM: Together Each Achieves More”.
En uit die wisselwerking ontstaat samenwerking, gelijkwaardigheid, respect en …….. winst.

Oh ja en voor degenen die winst herkennen in geld? Sorry, dat is niet de beste winst die je kunt behalen. Als je goeie winst maakt levert het geld op, dat is waar. Maar juist de slechte winst wordt vooral uitgedrukt in geld en als je daar doorheen kijkt zie je het werkelijke resultaat, het leed, het verlies dat veroorzaakt wordt door gebrekkig of ontbrekend leiderschap. Dan zie je ongemotiveerde mensen, verzuim, verloop, reorganisaties, telkens weer nieuwe plannen die de vorige “wegens gebrek aan belangstelling” moeten vervangen.

Dus kijk morgen om je heen, kijk of je het goeie in de ander herkent, kijk of je op weg bent je passie te volgen, kijk of je de ander kunt verleiden om jouw plan te realiseren, of laat jij je verleiden om het plan van de ander mede mogelijk te maken en te delen in het succes dat jullie samen bereiken?

Ben jij niet gewoon de nieuwe leider?

Geplaatst in Mens en organisatie | Tags: , , , | 1 reactie

Het Nieuwe Werkgeven: Human Potential Maintenance


De laatste tijd wordt er veel geschreven over Het Nieuwe Werken: een manier om aan te sluiten bij de wensen van werknemers vooral op het gebied van “wanneer werk ik?”, “waar werk ik?” en “met wie werk ik het liefst?” Volgens mij wordt er echter nog steeds onvoldoende aandacht geschonken aan de werknemer als mens. Niet alleen de competenties van een werknemer en de manier waarop hij deze inzet zijn belangrijk maar minstens zo relevant is de wijze waarop de werknemer in het leven staat. Wanneer je daar onvoldoende rekening mee houdt loop je als werkgever de kans dat je voor onplezierige verrassingen komt te staan.

De mens als productiefactor?

Persoonlijke evaluatie en ontwikkeling moeten een vast onderdeel zijn van de personeelsfunctie binnen een organisatie. Deze discipline wordt vaak nog steeds ouderwets aangeduid met Human Resource Management, HRM, terwijl zelden aandacht gegeven wordt aan de potentie waaruit een medewerker kan putten. De term HRM komt dan ook uit een periode waarin het beschikbaar zijn van menselijk kapitaal als productiefactor aandacht kreeg. En dat had toen weinig met “mens management” te maken. Wikipedia vermeldt zelfs als letterlijke vertaling van HRM “beheer van het menselijke productiemiddel”. Dat geeft wel een aardig sfeerbeeld van deze managementtaak: de Mens als productiemiddel, komt alfabetisch gezien zelfs achter de term Kapitaal…

De mens als … mens

Gelukkig zijn er steeds meer organisaties die ruimte bieden aan hun medewerkers om ook hun persoonlijke bronnen te onderhouden als onderdeel van hun totale ontwikkeling. Daarbij wordt de strikte scheiding tussen werk en privé weleens verlaten omdat mensen nu eenmaal niet digitaal zijn. In je vrije tijd kun je niet het werk gehéél buitensluiten, er geen enkel moment aan denken, evenzo kun je tijdens je werk niet alle privé-zaken achter je laten. Daar heb je als werkgever nu eenmaal mee te maken, of je nu wil of niet.

Daarom ook zou het beter zijn de naam HRM te veranderen in HPM, met als aandachtspunt Human Potential. Dat doet meer recht aan waar het nu eigenlijk om draait: de mens als geheel functionerend wezen te beschouwen met al zijn potenties en mogelijkheden. Die ten volle benutten kan alleen maar in het voordeel zijn van mens en organisatie. En als we dan die volstrekt uit de tijd gelopen term Management eens vervangen door Maintenance dan hebben we eindelijk een middel waar we iets mee kunnen:

Van bron naar potentie en van beheersen naar onderhouden

Human Potential Maintenance ofwel HPM, een instrument om het volledige potentieel van de mens te onderhouden, aan te spreken en te waarderen om de doelstellingen van de organisatie te realiseren.

Daarin past ook aandacht voor het persoonlijk welzijn van de mens. Alles wat hem bezighoudt en drijft is daarbij van belang. Dat betekent ook dat onderdeel van contractonderhandelingen of evaluatie van prestaties in functionering- en beoordelingsgesprekken de méns in de werknemer een plek op de agenda krijgt.

Het Nieuwe Werken en Het Nieuwe Werkgeven

Een goed werkgever geeft zijn medewerkers dan ook voldoende ruimte om aan deze persoonlijke ontwikkeling te werken. De Nieuwe Werkgever stelt zijn medewerkers in staat om naast het Het Nieuwe Werken ook de juiste persoonlijke keuzes te maken op het gebied van de eigen ontwikkeling om op die manier als volledig mens een volwaardige bijdrage te kunnen leveren aan de realisatie van bedrijfsplannen. Het Nieuwe Werkgeven is een verleiding om je bij aan te sluiten als mede-mens, als mede-werker, als mede realisator van bedrijfsdoelstellingen.

Van Potentie naar Prestatie

Ik begeleid werkgevers en werknemers bij het realiseren van bedrijfsdoelstellingen vanuit de kracht van elk individu, en waar mogelijk gebundeld in de effectiviteit van teams. Ik noem dat coaching van de prestatiewaarde van de mens en organisatie. Onderdelen daarvan zijn persoonlijk leiderschap en ondernemerschap, beiden in het kader van Het Nieuwe Werkgeven waarbij alle aspecten van de mens aandacht verdienen, op maat gesneden en in juiste verhouding om de prestaties te optimaliseren en om aan de doelrealisatie van de organisatie bij te dragen.

Wilt u weten wat ik voor uw organisatie kan betekenen op dat vlak, neem dan contact op voor een vrijblijvend gesprek. Het zal zeker moeite waard zijn!

Geplaatst in Mens en organisatie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De Kleine Ridderman


In mijn praktijk kom ik regelmatig leidinggevenden tegen die me vragen wat ik voor hen kan betekenen. In veel gevallen wordt de vraag gesteld of ik de mensen van een afdeling of team naar een hoger plan kan tillen. Grote woorden die er eigenlijk op neerkomen dat men de medewerkers de mogelijkheid biedt zichzelf te ontwikkelen. Ik ben telkens blij als ik dergelijke managers tegenkom. Maar bij deze blijdschap is er wel een andere kant die in organisaties vaak uit het oog verloren raakt.

Ik vertel hen dan van Petertje. Petertje groeit op in een gezin van hardwerkende ouders die amper onderwijs genoten hebben. Hij is een ambitieus kereltje dat boven alles besloten heeft het later beter te doen dan zijn ouders, hij wil studeren en een mooie carrière maken.

Als Petertje grote Peter is geworden en na zijn afstuderen aan de universiteit aan zijn eerst baan begint realiseert hij zich dat de contacten met zijn ouders minder worden qua diepgang, hij kan niet met hen spreken over de dingen die hem bezighouden in zijn werk en hij merkt dat hij het jammer vind dat hij hen geen deelgenoot kan maken van zijn wereld.

Op een dag vraagt hij tijdens een wandeling met zijn vader in het bos achter het huis waar hij opgroeide wat hij ervan vindt dat hij, zijn zoon, doorgestudeerd heeft en hij, de vader, zelf die kans niet gehad heeft toen hij jong was.

“Ach, weet je jongen, voor mij en je moeder ben je nog steeds de kleine Ridderman die op een bezemsteel als paard en een wilgentak als zwaard  ‘s ochtends zei dat ‘ie op veldtocht moest in het grote bos, en we zagen je aan het einde van de dag terugkomen met grote verhalen over alle overwinningen die je had beleefd en de stammen waar je tot Koning was gekroond”. Peter herinnerde zich dit alles ineens weer. Gek dat het zo lang was weggeweest en bijzonder dat zijn vader dit nu toch weer ter sprake bracht. “En…” zo ging vader verder, “… eigenlijk is er niets veranderd sinds die tijd. Je gaat vanavond weer op pad in je stalen koets en je gaat weer allerlei overwinningen behalen waarover je dan als je weer bij ons thuis komt vol trots verteld. En wij, je moeder en ik genieten daar nog steeds intens van, we genieten van onze kleine Ridderman die de wereld bestormt, al begrijpen we niet wat er allemaal daarbuiten in die mooie wereld van jou gebeurt”.

Een prachtig verhaal over ontwikkeling en de mogelijkheid die ouders hun kinderen bieden om hún leven nog beter te leven dan zij dat zelf konden.

En zo moet het ook zijn met organisaties, ook daar is het nodig dat de volgende generatie de ruimte en het vertrouwen krijgt zich te ontwikkelen, het nog beter te doen dan de ouderen, de “ouders”.

Dat betekent dat de oudere generatie moet kunnen loslaten, moet overdragen aan de volgende groep Riddermannen die de onderneming in de toekomst leidt. Dat heeft te maken met vertrouwen, met leiderschap dat kan laten leiden, met ondernemerschap dat kan laten ondernemen. Eigenlijk met ouderschap dat kinderen een goede toekomst laat maken. Belangrijk is dat je als ondernemer, als werkgever op een zodanige wijze achter je medewerkers staat dat je hen de ruimte geeft om de toekomst beter te maken.

Dus bedenk als je een medewerker tegenover je ziet dat daar misschien wel een kleine Ridderman staat, klaar om met een bezemsteel als paard en een wilgentak als zwaard de wereld te bestormen. En wens hem dan een mooie reis en geef hem een luisterend oor als hij thuiskomt met zijn overwinningsverhalen.

Geplaatst in Mens en organisatie | Tags: , , , , | 1 reactie

Organisatieopstellingen en Systemisch Bedrijfsadvies


Organisatieopstellingen en Systemisch bedrijfsadvies zijn innovatieve instrumenten om bij organisatievraagstukken snel tot de kern van de zaak door te dringen en oplossingen te bewerkstelligen die tot bestendig resultaat leiden. Er wordt diepgaand inzicht verkregen in de organisatie en is een krachtige impuls voor organisatieontwikkeling.

Hoewel een bedrijfsmatige omgeving niet ziek kan zijn in de biologische zin van het woord is het soms noodzakelijk tot revitalisering te komen in termen van verhoging van motivatie, effectiviteit, resultaatgerichtheid en concurrentiekracht.

Doel is de organisatie gezond maken! We doen dat met systemische interventies en organisatieopstellingen.

Wanneer is een organisatieopstelling of systemisch bedrijfsadvies interessant?

Is één of meer van de volgende beweringen op uw organisatie van toepassing dan is het overwegen van een systemisch advies of een opstelling zeker de moeite waard:

  • vroeger ging alles zo soepel, tegenwoordig lijkt niets meer te lukken;
  • na de samenvoeging / fusie / reorganisatie lijkt het wel alsof er sprake is van bloedgroepen;
  • die promotie / opvolging heeft niet geleid tot wat we ervan verwachtten;
  • we communiceren niet meer met elkaar, dat was vroeger wel anders;
  • dit is nu al de zoveelste manager die het niet voor elkaar krijgt;
  • samenwerken is een woord dat men hier niet lijkt te kennen;
  • waarom sluit ik met die klant geen deal? Ik doe er alles aan maar niets schijnt te werken;
  • moet ik die investering nu wel doen of niet? Moet ik uitbreiden of consolideren?

De systemische benadering.

Bij ons mensen is het onbewuste een sterk bepalende factor in ons doen en laten. Iedereen kent wel de term intuïtie, je doet iets zonder dat je echt beredeneerd hebt waarom je  dat deed, en het pakt vaak goed uit!

Sommige dingen doen we onbewust tegelijkertijd, bijvoorbeeld eten tijdens het autorijden, of bellen, het lijkt vanzelf te gaan. We noemen dat  tegenwoordig met een populair woord “multi tasken” maar in feite is het twee dingen tegelijkertijd doen en er niet met je volle aandacht bij aanwezig zijn, je doet het (bijna) onbewust. En zo zijn er meer dingen, meer besluiten die gebaseerd zijn op afwegingen vanuit een diepere laag. Ook in het zakelijk leven worden besluiten wel genomen op goed gevoel, “Fingerspitzengefühl” noemen onze Oosterburen dat. En wij hebben dat woord geadopteerd om aan te geven dat je ergens een goede neus voor hebt. Goed bent in wat je doet.

Organisaties, en elke andere groep mensen die met elkaar leeft, woont of werkt, zijn dynamische systemen, net zoals: familie, gezin, buurt, vereniging, school, en noem maar op.

Systemen hebben in het diepst van hun “ziel”, een collectief bewustzijn of beter gezegd een collectief geweten. Dit geweten bewaakt dat:

  1. alles en iedereen die onderdeel van het systeem is daarin een plek krijgt en heeft;
  2. er een juiste rangorde in het systeem is;
  3. dat alles erkent wordt er te zijn;
  4. en er een balans bestaat in geven en ontvangen.

Indien aan één of meer van deze voorwaarden niet is voldaan ontstaat een negatieve, destructieve, dynamiek. Dit noemen we verstrikkingen. Verstrikkingen komen veelal voort uit gebeurtenissen in het verleden van het systeem, van de organisatie, die onvoldoende aandacht of ruimte hebben gekregen. Verstrikkingen zijn te herkennen in de beweringen die hiervoor zijn vermeld.

Met systemische interventies worden nu deze 4 systemische voorwaarden inzichtelijk gemaakt en worden waar nodig correcties geïmplementeerd.

Gekeken wordt naar wat niet is erkend, wat geen plek heeft gekregen, naar wat indruist tegen de juiste rangorde van het systeem en onrecht doet aan de balans van geven en nemen.

Je zou kunnen zeggen dat een verstrikking een gestolde energie is, een blok op je maag. Met systemische interventies maken we die gestolde energie weer vloeibaar zodat deze kan stromen.

Hoe gaat het in zijn werk?

Afhankelijk van de vraagstelling kies ik één of meerdere zaken waarmee ik aan het werk ga. Veelal is dat het organogram: de formele verschijning van elke organisatie. Zo is de organisatie ingericht, of bedoeld ingericht te zijn. Bovendien kan aan de hand daarvan ook een korte schets van de historie van de organisatie gemaakt worden en van de plannen (de timeline van toen, nu en de toekomst).

Het kan ook zijn dat ik met de markt, een niche, de Product Markt Combinatie (PMC),  een productielijn, een team, een afdeling of een combinatie van meerdere aspecten aan de slag ga.

Vervolgens ga ik met mijn cliënt, veelal de ondernemer, de directie of het management aan het werk. De cliënt geeft met symbolen weer hoe het bewuste onderdeel van de organisatie eruit ziet (qua positie ten opzichte van elkaar). Als het ware richten we op een tafel of op de vloer van de ruimte een toneel in waarop alle relevante mensen, zaken en onderwerpen, weergegeven door een symbool, een plek krijgen. In 3D zien we dan het systeem opgesteld en als snel wordt duidelijk waar verstrikkingen zitten. Aan de hand van verdiepende vragen en interventies komen we vervolgens dichter bij de oplossing en het wegnemen van verstrikkingen.

In sommige gevallen wordt gebruik gemaakt van menselijke representanten in plaats van symbolen. Op die manier kan nog duidelijker inzicht worden verkregen door de directe feedback uit het veld. Representanten zijn niet betrokken bij de organisatie en zijn door mij geselecteerd op hun sensitiviteit en integriteit. Representanten zijn in staat aan de dynamieken die een rol spelen uiting te geven met behulp van woorden, houding en bewegingsimpulsen.

Met menselijke representanten is het nog beter om met behulp van interventies (idiomen die worden uitgesproken, of posities en houdingen die worden veranderd) de verstrikking op te lossen.

De oplettende lezer zal merken dat ik niet veel aan probleemanalyse doe. Sommigen zeggen dat de oplossing van een probleem voor 70% in de analyse van dat probleem zit. Welnu, dat betekent dat de nota die volgt op een traditionele aanpak met 70% omlaag kan. Rekent u al?

Is dit wetenschap, en waarom wordt het niet veel gebruikt als het zo doeltreffend is?

De wetenschappelijke basis vindt systemisch werk in diverse psychologische stromingen. Nadat Freud sprak over het “persoonlijk” onbewuste beschreef Jung het “collectieve” onbewuste. In de zestiger jaren van de vorige eeuw ontdekt de Hongaars Amerikaans psychotherapeut I. Borszormenyi Nagy dat er sprake is van overdracht tussen generaties van niet opgeloste conflicten binnen families, conflicten die niet opgelost zijn zoals haat, wraak, geheimen, onverwerkte rouw et cetera. Bert Hellinger, Duits psychotherapeut, ontwikkelt op basis van deze ontdekking een therapie die gericht is op het zichtbaar maken van de dynamieken, de familieopstellingen.  Deze methodiek blijkt ook zeer effectief in organisaties.

Drs W.E. (Wim) Jurg bijvoorbeeld, universitair docent aan de Open Universiteit, is bezig met een promotieonderzoek waarbij opstellingen rondom merkenbeleid (merkenopstellingen) centraal staan.

De reden dat deze interventies (nog) niet breed zijn opgenomen in de toolbox van organisatie adviseurs is volgens mijn overtuiging omdat gevoelens, en zeker het publiekelijk tonen ervan in het Nederlandse bedrijfsleven nog maar schoorvoetend uit de taboe sfeer mogen komen.

“Bezielend leiderschap” en “het kwetsbaar opstellen” is in de idiomen van de managementtrainingen al wel gemeengoed en ook de Business Schools nemen soft skills development al wel op in hun programma’s; daarbuiten zijn we onderdeel van de waan van de dag en ga dan maar eens even kwetsbaar zijn of je op je gevoel richten.

Mijn eigen ervaringen op het gebied van organisatieopstellingen geven gelukkig wel een veelbelovende ontwikkeling te zien. Een beeld van een groeiende groep organisaties en hun beslissers die inzien dat de “systemische laag” belangrijk is en dat veel van het welbehagen en de motivatie van medewerkers  en succes van organisaties voortkomt uit aandacht en voeding voor die diepere systemische laag. En daar gaat het om in systemisch werk.

Wat is het voordeel boven een klassiek organisatieadvies? Het verschil tussen advies en inzicht.

Het voordeel van deze systemische aanpak is dat real time inzicht wordt verkregen in wat er werkelijk speelt in de organisatie en vooral dat helder wordt waar de oplossing gevonden kan worden. Dit bespaart de organisatie veel tijd en geld. Er wordt ook geen tijd verspeeld aan uitgebreide rapportages of presentaties aan de opdrachtgever omdat deze direct het inzicht verkrijgt over wat er moet gebeuren om het vraagstuk op te lossen, mijn advies is dus inzicht. Inzicht met een langere houdbaarheid dan menig rapport. De opdrachtgever, ondernemer is in staat zelf de oplossing te formuleren, en volgens mij zijn die oplossingen altijd beter dan een opgelegd pandoer.

In mijn volgende blog zal ik aan de hand van een aantal ervaringen uit de praktijk toelichten hoe ik systemisch te werk ging en wat de uitwerking was. Ook zal ik met plezier vragen van lezers beantwoorden, vragen over wat ik schrijf maar ook voorbeeldthema’s die bij u opkomen kunnen daarbij aan bod komen. Ik nodig u daartoe van harte uit.

Geplaatst in Mens en organisatie | Tags: , , , , , , | 3 reacties

Luisteren


Je hoort in veel communicatie trainingen en workshops dat het zo belangrijk is actief te luisteren naar je gesprekspartner. Termen als “verbaal” en “non verbaal”, en stellingen als “je kunt niet niet-communiceren” komen aan bod.

Ik vroeg me toch altijd naderhand af: “Wat is dat nou: actief luisteren?”

In mijn praktijk komen cliënten met hulpvragen op velerlei gebied: de privé situatie, het werk, de buurt, het verenigingsleven en noem maar op. Het kan zijn dat het om een wens gaat en soms is er werkelijk sprake van een klacht waardoor de cliënt lichamelijke klachten ontwikkelt of ongewenst gedrag vertoont waar hij vervolgens zelf mee aan de slag wil of moet onder druk van zijn omgeving.

Dan wil ik als coach actief luisteren, als iemand dat moet is het wel de hulpverlener. Want wat kun je doen om iemand te helpen als je niet eens de hulpvraag hoort? Dacht ik dan.

In het begin, zo herinner is me, was ik zeer gespitst op wat er gezegd werd. Woorden die me opvielen schreef ik op en daar kwam ik dan later op terug. Vaak vergat ik echter na een kwartier al te schrijven omdat ik op zoek was naar een moment om een vraag te stellen en tegelijkertijd wilde luisteren naar de volgende belangrijke woorden. Op die manier had ik oren als schotels maar liet soms de essentie aan me voorbijgaan of raakte de kern zelf verloren in de woordenstroom. Hoe dan ook: ik was de draad kwijt en moest me erg inspannen om uiteindelijk toch nog tot de kern van de zaak te komen.

Inmiddels is het zo dat ik me niet meer voornamelijk richt op de woorden die mijn cliënt zegt maar meer op de vraag die ik mezelf stel:

Wat maakt dat deze cliënt doet wat ‘ie doet, wat is er gebeurd dat zijn situatie zo is?

En zo werd nieuwsgierigheid naar de cliënt het belangrijkste onderdeel van mijn luisteren en vormen de woorden die hij gebruikt veel meer een sleutel tot zijn kern, tot wat hem drijft. Zonder oordeel kennis maken met wat er leeft in de wereld van degene die tegenover je zit.

Actief luisteren is dus niet luisteren alleen, dat wisten we al. Maar actief luisteren is dus vooral oprecht interesse tonen voor wat de ander beweegt en wat de ander bewogen heeft om nu hier op dit moment te zijn wie hij of zij is.

En eigenlijk zouden we dat altijd moeten doen in gesprekken met elkaar. Of het nou in de praktijk is of in de kroeg met een lekker drankje erbij (in mijn praktijk kun je alleen kiezen uit koffie en thee, en water is er ook nog wel).

Wanneer je echt interesse toont in de ander, in zijn verhaal en in de dingen die hij doet, dan luister je ook actief. En wanneer je op deze manier met iemand in gesprek komt zul je na verloop van tijd merken dat je niet alleen een gesprek hebt gevoerd maar een ontmoeting hebt gehad met een echt mens.

En dat is iets waar je pas echt veel aan hebt. Let maar eens op.

Geplaatst in Mensen onder elkaar | Tags: , , | Een reactie plaatsen